اولین درجه ربوبیت وخداوندگاری که درنتیجه عبودیت پیدامی شوداین است که انسان رب و

مالک نفس خودباشد،تسلط برنفس خویش پیدامی کند.یکی ازبیچارگی های مااین است که

کاملااحساس می کنیم زمام نفس مادراختیارمانیست وازخودهیچ اختیاری نداریم،اختیارزبان

خودرانداریم ومالک زبان خودنیستیم،وقتی گرم حرف زدن می شویم به اصطلاح چانه گرم می

شودنمی فهمیم چه می گوییم نه رازخودرامی توانیم نگهداریم ونه رازدیگران که مارامحرم

دانسته اندبعضی ازمشکلات خودرابامادرمیان گذاشته انداختیارچشم خودرانداریم ،چشم به

هرجا بخواهدنظرمی اندازد وبرآن تسلط نداریم درواقع مادرخدمت واختیارچشم هستیم وقتی

چشم هرچه راببیندآنرمی خواهدودل راباخودهمراه می سازد پس شایسته است ماتوجه

خودراجزبه باریتعالی به چیزدیگری مشغول نسازیم تابتوانیم راه انحراف وکجروی

رابرخودببندیم