یکی اززیباترین وبارزش ترین صفات وملکات نفسانی انسان صبر است.صبرنه تنها درامورمادی وکسب فضایل وخصایل مادی واین دنیایی نقش مهم وقابل توجهی داردبلکه درکسب فضایل معنوی وسلوک الهی نیز نقش بسزایی دارد.ونیزصبردربدست آوردن دیگر ملکات نفسانی نیزبسیارموثرونقش آفرین می باشد. ارزش صبردراخلاق وفرهنگ اسلامی به اندازه ای است که شرط ایمان ونشانه ی اسلام صبردانسته شده است؛امام سجاد(ع)درجایی که اوصاف مومنین رامی شماردبی صبری رانشانه بی ایمانی دانسته اند.هرجاکه سخن ازفضیلت وکرامت آدمی به میان آیدصابرن این بندگان پایدارواستوارخداوندباریتعالی درعدادگرامی ترین وبهترین وشریف ترین بندگان خداوندقرارمی گیرند،برخلاف حقیقت صبرکه عامل استقامت وپایمردی وانگیزه ی استواری وپایداری است.دریافت بعضی ازمردم ازصبردریافتی غلط وانحرافی است.درذهن واندیشه این دسته ازمردم،صبربه معنی دست ازکاروتلاش کشیدن است وبه انتظارقضا وقدرالهی نشستن تایارکه راخواهد ومیلش به که افتد؟ براساس این رهیافت غلط انسان صابرکسی است که دربرابرظلم ظالم،تجاوز دشمن،هجوم فتنه وفساد،شبیخون فرهنگی وزیاده خواهی استکبارذ،تلخی وناگواری های مصیبت بار تسلیم می شود.ودرنتیجه این خودباختگی ها وگریز ازمسئولیت ها ومقاومت دربرابرناملایمات وافزون خواهی مستکبران حرکتی ازخودنشان نمی دهد وگامی برنمی دارد.چشم به راه حکم قضاوقدرالهی بوده وازهرتلاش وحرکت سازنده بازمی ماند.برداشتی تا این حدانحرافی ازصبرموجب سقوط جامعه وباعث نابودی وهلاکت یک ملت می شود