دعادرلغت بمعنای خواندن وصدازدن ،حاجت خواستن واستمداداست. ودراصطلاح،طلب کردن فردپایین دست وفروترباحالت خضوع ردگویند.دعارابطه معنوی میان خالق ومخلوق ورشته ی پیوندمیان عاشق ومعشوق است.علامه حسن زاده آملی می فرمایند:"دعایعنی یاد دوست بردل راندن ونام اوبرزبان آوردن وکلیدعطا ووسیله تقرب الهی است."

دعا،عبادت است،عبادتی که به معنای بندگی است،زیراخداوندابتدا امربه دعامی کندوپس ازآن می فرمایدهرکس به دلیل تکبرازعبادت من سرباززندهمیشه درآتش خواهد بود.ازطرف دیگرعبودیت چیزی جزتذلل وخشوع وخضوع واظهاربندگی درمحضرخداوندنیست.البته بایدتوجه داشت که عبودیت باعبادت فرق می کند،عبادت اعمالی است کهانجام می دهیم وشکل بندگی است مانندنمازوروزه،ولی عبودیت ،یعنی تمکام اعمال وافعال انسان درمسیرحق قرارگیرد.مهم ترین اثردعااین است که اگردعانباشدانسان هیچ ارزشی ندارد،تمام کارهای نیک درپرتودعاواظهاربندگی دربرابرحق ارزش پیدامی کند.ازاین رواصل دعاوارتباط باخداوندبسیارمهم است ومهم ترین اجابت درهردعایی همین است که بنده می تواندبامعبودخویش ارتبا ط برقرارکندوبااوسخن گفته ودرخواست های خودرا بعرض برساند.دعامظهربندگی درمقابل خداوندبرای تقویت روح عبودیت درانسان است،واین روح عبودیت واحساس بندگی درمقابل خداوند،همان چیزی است که انبیای الهی از اول تا آخر،تربیت وتلاش  آنهامتوجه این نقطه بوده است که روح عبودیت درانسان زنده کنند.دعاسرچشمه ی همه ی فضایل انسانی وکارهای خیری که انسان ممکن است انجام دهد می باشدچه درحوزه شخصی وچه درحوزه اجتماعی وعمومی،همین احساس عبودیت درمقابلا خداست وبس.