روان شناسان پرخاشگری رارفتارتندی می دانندکه درقالب سخن وگفتارویاکرداروعمل فیزیکی ویادرنوشتارافرادتجلی پیدامی کند.وپیامدوعواقب آن صدمه وآسیبی است که به دیگران واردمی شود؛خواه مرتکب شونده نسبت به عواقب گفتار،کرداریانوشتارش آگاهی داشته ویاآنکه آن راازروی ناآگاهی وازروی سهو اعمال نماید.به هرشکل روان شناسان این گونه رفتارراکه هدفش آسیب رساندن وزیان دیدن دیگران مترتب باشد"پرخاشگری خصمانه نامیده اند".ودرغیراین صورت فردبه دنبال آسیب رساندن به دیگران نباشدوقصدزیان دیدن مردم رانداشته باشدوصرفادرجهت دستیابی به هدف دیگری (تاییدویاتشویق)انجام گیرد،ازآن به پرخاشگری "وسیله ای "یادمی کنند.

برای تبیین بهتراین موضوع به اختصارچندنکته رایادآورمی شوم اول اینکه باید درنظرداشته باشیم که پرخاشگری باخشم تفاوت داردوآن عبارت ازحالتی است هیجانی که پرخاشگری یکی از آثاروپیامدهای آن می باشدکه برای فرونشاندن آن ومعمولاهمراه ان رخ می دهد.دوم اینکه طبق نظر وعقیده بسیاری از نویسندگان ومتخصصین علوم تربیتی وروان شناسان،رفتارپرخاشگرانه برحسب فردوشرایط محیطی سطوح ودرجات مختلفی پیدا می کندکه مرحله خفیف آن،تندخویی می باشدکه درنهایت به خشونت منتهی می شود.خشونت وپرخاشگری اگرچه ازنظر ماهیت از یک جنس هستنداما درجه شد ت وماندگاری آثارآنهاباهم متفاوت می باشدد ودرواقع "خشونت"درمرتبه بالاتری از"پرخاشگری قراردارد.پرخاشگری ازنظرجرم شناسان فی نفسه عمل مجرمانه تلقی نمی شودبلکه بستگی به نوع رفتاری داردکه ازفردسرمی زنداگرچنانچه پرخاشگری درقالب عملی بروزکندکه آن عمل جرم شناخته می شود درآن صورت قابل مجازات وتوبیخ خواهدبود.پرخاشگری به لحاظ تاثیری که دربروزرفتارهای پرخاشگرانه دارد،ازعوامل جرم زاشناخته می شودکه بایدبااستفاده ازمشاوران وکارشناسان علوم تربیتی به حل این معضل درافرادمذکوراقدام نمود.